Zakapturzeni pokutnicy podczas Semana Santa – hiszpański tydzień przed Wielkanocą

0
1761
procesja ludzi w kapturach na twarzy

Semana Santa – tydzień zapoczątkowany przez Domingo de Ramos (Niedziela Palmowa) i trwający aż do Domingo de Resurreccion (Niedziela Zmartwychwstania).

Uroczystość, podczas której powaga, religijność  i teatralność, zabawa i pijaństwo tworzą niespotykaną w innych okolicznościach mieszankę. Najbardziej spektakularnie Wielki Tydzień obchodzony jest w Andaluzji, niektóre procesje trwają tam po kilkanaście godzin.

tłum szczelnie wypełnia ulicę procesja
Semana Santa – procesja

Semana Santa

Semana Santa – czyli Święta Wielkiego Tygodnia w Hiszpanii. Procesje Semana Santa to tradycja przekazywana w rodzinach z pokolenia na pokolenie, a polegająca na noszeniu w kilkugodzinnych procesjach platform z figurami świętych.

mężczyźni w kapturach na głowie niosą na ramionach potężny ołtarz
Semana Santa – jeden z pasos

Ulice – głównie andaluzyjskich i kastylijskich miast i miasteczek – którymi przemieszczają się wielkopostne procesje wypełniają się zapachem kadzidła, a po ich przejściu ulice i chodniki pokryte są różnokolorowym woskiem, kapiącym z niesionych przez uczestników procesji, wielkich, zapalonych świec. W zależności od wielkości miejscowości odbywa się od kilku do kilkudziesięciu procesji – najwięcej w Maladze i Sewilli.

kilku mężczyzn w kapturach na głowie i długich do ziemi szatach w rekach niosą zapalone świece
Semana Santa – nocą w Jerez de la Frontera

Costelaros w cofradías 

Żeby lepiej zrozumieć fenomen hiszpańskich obchodów Wielkiejnocy, warto poznać kilka szczegółów dotyczących  procesji. Tradycja  cofradias  sięga XIII wieku.

Poszczególne bractwa, skupione wokół ich Kościoła, nie tylko przygotowują procesje, ale też angażują swoich członków w praktyki religijne, prowadzą prace charytatywne i społeczne. Natomiast niesienie platformy z figurami jest nie lada przywilejem. Niektórzy członkowie czekają latami, aby dostąpić tego zaszczytu.

Jest wiele słów nierozerwalnie kojarzonych z tym świętem. Poniżej najważniejsze z nich:

  • Capirote spiczasta czapka z otworami na oczy
  • Capazos – mistrzowie prowadzący platformy
  • Costaleros – mężczyźni niosące na barkach w procesji platformy z figurami świętych
  • Cofradías – członkowie bractw działających przy kościołach- zrzeszających parafian, bądź przedstawicieli jednego zawodu. Członkiem może być każdy chrześcijanin, ale zdarzają się bractwa, że są nimi tylko mężczyźni.
  • Nazarenos  – członkowie bractwa ubrani w habity w kolorach swojej wspólnoty, z capirote na głowie i świecami w rękach.
  • Pasos – duże platformy (ważące do dwóch ton!) z figurami Jezusa, Maryi lub figurami z Nowego Testamentu związane z męką Chrystusa.
  • Saetas – przejmujące pieśni opowiadające o Męce Pańskiej.
głowa człowieka z kapturem na głowie, tylko z otworami na oczy, widoczne także srebrne berło
Semana Santa – capirote

Potrzebne kunszt i krzepa

Przez cały Wielki Tydzień z poszczególnych parafii wychodzą na ulice procesje. Najważniejszą “postacią” są olbrzymie ołtarze, niesione przez mężczyzn.

Procesje mają z góry ustalone trasy i godziny wyjścia i powrotu do kościoła. Poszczególne miasta wydają specjalne broszurki lub obwieszczenia o godzinach i miejscach uroczystości.

informacja zawieszona na drzwiach z godzinami wyjść procesji
Semana Santa – “rozpiska” z godzinami wyjść procesji

Oczywiście, nie ze wszystkich kościołów wychodzą procesje, ale z tych bardziej znaczących lub mających w posiadaniu znamienite figury świętych.

Figury ubrane są często w liczące kilkaset lat korony i odświętne szaty, bogato haftowane złotem. Jedna z najbardziej znanych, to – płacząca diamentowymi łzami Matka Boska –  La Macarena – opiekunka Sevilli.

rzeźba głowa kobiety płaczącej diamentowymi łzami
Semana Santa – La Macarena

Uroku rzeźbom dodają umieszczone wokół nich ozdoby, kwiaty, kandelabry i świece. Cała platforma – wraz z metalową lub drewnianą postawą – waży od 500 kg do nawet 2 ton.

dwa przyozdobione ołtarze w kościele
Semana Santa – ołtarze “czekające” na wyjście

Dlatego zanim procesja będzie miała miejsce, Costelaros przygotowują się do niesienia ołtarzy z figurami świętych. Przygotowania trwają miesiącami.

Bo oprócz tego, że niesienie platformy to bardzo ciężka praca ( dosłownie!), to jeszcze wymagająca wielu godzin szkolenia w zsynchronizowanym chodzeniu, braniu zakrętów, podnoszeniu i kładzeniu platform na ziemi.

muskularni mężczyźni pod drewnianą platformą
Semana Santa – ćwiczenia “na sucho” trwające miesiącami przed Wielkim Tygodniem

Bo, że niełatwa to sprawa domyśli się każdy, kto jest w stanie wyobrazić sobie niesienie na barkach – przez kilka godzin – tak ciężką platformę.

mężczyźni w jakby turbanach zawiniętych na głowie
Semana Santa – w oczekiwaniu na swoją kolej

Płynące ołtarze

Z kościoła wychodzi procesja – na jej czele przesuwające się powoli pasos. Sprawiają wrażenie, jakby płynęły, a to za sprawą przesuwających się  wprzód specyficznym, zharmonizowanym, rozkołysanym krokiem atletycznie zbudowanych Costelaros.

Co kilkanaście minut następuje chwila przerwy na zamianę mężczyzn. Spod ukrytych pod sukien platform ( najczęściej, ale są także bractwa, które nie wchodzą pod sukna) wysuwają się zlane potem postacie – od 20 do nawet 60 mężczyzn! – a na ich miejsce wchodzą następni.

potężny ołtarz niesiony przez niwidocznych, ukrytych pod platformą meżczyzn
Semana Santa – Costaleros “ukryci” pod platformą
mężczyźni niosą na barkach potężną platformę z figurami świętych
Semana Santa – procesja w Alicante

Aby platforma w ogóle mogła się przesuwać, potrzebuje „dyrygenta”. Postępuje on przed każdym pasos i  krótkimi okrzykami lub postukiwaniem laski  wydaje dyspozycje  dotyczące kierunku ruchu, zatrzymania się, położenia platformy, podniesienia jej czy skręcania. Te ostatnia czynność jest szczególnie ciężka do wykonania.

Wyobraźmy sobie około 40 mężczyzn, stłoczonych pod platformą, nic nie widzących, z tonowym ciężarem na plecach którzy muszą skręcić o  90 stopni w następną, wąską uliczkę!

nocą widok z góry na tłum ludzi i osoby niosące ołtarz
Semana Santa – nocą w Jerez de la Frontera – zakręt w wąskiej uliczce wymaga nie lada kunsztu!

Po każdej tak wykonanej czynności z tłumu rozlegają się huczne brawa i okrzyki podziwu.

Nie wszystkie bractwa decydują się jednak na niesienie figur. Niektóre platformy ustawione są na kółkach i pchane lub ciągnięte przez ich członków – ja jednak takich nie widziałam.

Rytualne procesje

Na czele każdej procesji idą “władze” kościelne z danej parafii.

kilkunastu księży nocą
Semana Santa – księża przed platformą z ich kościoła

Każdy członek bractwa ma swoje miejsce w szyku procesji i pełni w trakcie jej trwania  określoną funkcję.

Miejsce to  zależy także od stażu w bractwie i zasług. Im bardzie poważany jest członek bractwa tym bliżej pasos zajmuje stanowisko.

osoby w fioletowych kapturach na głowie niosą na barkach platformę z Chrystusem
Semana Santa – pasos

Tuż za ołtarzem postępują  Nazarenos – kolejni członkowie bractwa, ubrani w habity koloru swojej wspólnoty. Noszą wysokie, stożkowate kaptury zakrywające twarz.

mężczyźni w białych szatach i kapturach zakrywających cała głowę z wyjątkeim oczu
Semana Santa – Nazarenos jednego z bractw późną nocą w Maladze

Sięgające ziemi „szaty” pochodzą z czasów, kiedy pierwsi chrześcijanie schodzili się w określone miejsca, aby wspólnie odmawiać modlitwę, natomiast tradycja noszenia spiczastych capirotes wywodzi się jeszcze z czasów inkwizycji, kiedy były one symbolem publicznego poniżenia (którego noszenie było wówczas jedną z form odbywanej pokuty). Jego stożkowaty kształt skierowany jest ku niebu, które symbolizuje miejsce zbawienia, do którego winien podążać każdy chrześcijanin.

mężczyżni w kapturach na głowie z otworami na oczy
Semana Santa – każde bractwo ma swoje kolory

Często kojarzone są  z amerykańskim Ku-Klux-Klan, z którym nie mają absolutnie nic wspólnego. To właśnie Ku-Klux-Klan w przeszłości skopiował capirote od Hiszpan. Niektóre z bractw dopuszczają także do swoich szeregów kobiety, które w zależności od zwyczaju, noszą taki sam strój jak mężczyźni, albo idą w czarnych, eleganckich, koronkowych czarnych sukniach z czarną ozdobą na głowie.

kobieta w czerni i wysokiej koronkowej ozdobie na głowie
Semana Santa – w oczekiwaniu na rozpoczęcie procesji

Generalnie jednak każde bractwo ma inny, charakterystyczny, rozpoznawalny rodzaj i kolor stroju przeznaczony tylko dla swoich nazarenos. Ponieważ do bractwa należy się od czasów dzieciństwa, w procesjach biorą udział także dzieci.

ubrane na czarno kobiety idą w procesji
Semana Santa – kobiety w procesji

Nazarenos maszerują w milczeniu kilka godzin, przesuwając się zwykle – niczym armia! – w  dwóch równych rzędach. Niektórzy idą boso lub w samych tylko skarpetkach, wszyscy zaś niosą zapaloną świecę lub przeróżne przedmioty należące do bractw: insygnia, księgi czy ciężkie głośniki.

mężczyzna w długiej do ziemi szacie, z kapturem na głowie- boso z krzyżem w dłoni
Semana Santa – boso z krzyżem w dłoni

Biorąc udział w procesji, wyrażają swoją religijność.

Ale nie zawsze tak, bowiem są wśród nich także zupełni ateiści, traktujący uczestnictwo w procesji Semana Santa jako swoją powinność wynikającą z przywiązania do rodzinnych tradycji.

srebrne perła z karteczkami w
Semana Santa – insygnia należące do bractwa

W Sewilli widziałam Nazarenos, którzy dźwigają na ramieniu drewniane krzyże.

Niosący krzyż mogą odbywać w ten sposób osobistą pokutę, ale też robić to w intencji na przykład powrotu do zdrowia bliskiej osoby. Jako jedyni nie mieli stożkowatego kaptura, tylko opadający łagodnie na ich plecy.

mężczyzna w białej sukni do ziemi, na głowie kapyur z otworami na oczy, boso, niesie na ramionach duży drewniany krzyż
Semana Santa – z krzyżem na ramionach i bosymi stopami

Wydęte brzuchy innych Nazarenos idących w procesji to w rzeczywistości zapasy cukierków rozdawanych nieustannie dzieciom, a czasem również dorosłym. Też dostałam.

Następni w kolejności idą ministranci z danej parafii. Ich zadaniem jest pilnowanie  aby w czasie procesji dbanie, aby liczne – nieraz setki –  świece rozmieszczone wokół figur, były zawsze zapalone.

W momencie, gdy pasos zbliża się do siedzących widzów, wszyscy wstają i wykonują znak krzyża. Na cześć figur znajdujących się na platformach niejednokrotnie wykrzykiwane są  przez widzów słowa podziwu i uwielbienia.

Kiedy byłam na procesji w Sewilli i nadchodził pasos z – wspomnianą już wcześniej – Matką Boską  La Macareną, okrzyki  ”guapa” (piękna) rozlegały się z każdej strony. Ba, nawet z okolic barów, gdzie regenerujący siły pątnicy, wznosili w Jej kierunku toasty!

ołtarz niesiony przez mężczyzn
Semana Santa – procesja dobrze po północy, a na ulicach nadal tłumy

Atmosferę procesji podnosi także akompaniująca, podążająca za Nazarenos orkiestra. Głośno i jakby „płaczliwie” brzmiące instrumenty dęte i bębny, jeszcze bardziej  wzmagają panujący nastrój.

Według  tradycji innych bractw, w czasie procesji panuje absolutna cisza.

mężczyźni w czarnych strojach grający na instrumentach
Semana Santa – orkiestra

Niezależnie od kultywowanych przez bractwo tradycji, procesja “przerywana ” jest przez głośny dźwięk gongu.

I wtedy, gdy już zapadnie kompletna cisza, z jakiegoś balkonu albo zakątka ulicy rozlega się przejmujący śpiew.

Jakby śpiewane z niezwykłą ekspresją żałobne dźwięki flamenco przenikały się z fado. To właśnie saeta. Miałam szczęście słuchać jej kilkakrotnie w czasie Semana Santa w Alicante i w Sevilli.

Tego się nie zapomina – przeżycie, od którego „włosy stają dęba”. Wystarczy wyobrazić sobie: późna noc, ołtarze niesione przez kilkudziesięciu mężczyzn, rozświetlone przez tysiące świec ulice, tłum uczestników procesji na czele z „zakapturzonymi”  i nagle rozlega się gong. Zapada absolutna cisza, nawet gwar w barach zamiera. I rozlega się TEN GŁOS! Śpiew przypominający łkanie, głośnym echem odbijający się od budynków.

Za Nazarenos i orkiestrą podążają liczni wierni.Także wzdłuż tras, na podwyższeniach, murkach i balkonach tysiące widzów  i wiernych towarzyszą uroczystościom.

tłum ludzi, dwa kościoły i platforma z rzeźbami świętych
Semana Santa – wyjście pasos z La Macarena w Sevilli

Wzdłuż tras procesji ustawiane są parawany, za którymi przygotowywane są codziennie rano miejsca siedzące dla widzów. W miejscach szczególnie ważnych i przed kościołami stawiane są  trybuny z miejscami siedzącymi, przygotowane dla specjalnych gości. Tam wejście możliwe jest tylko za okazaniem specjalnej przepustki.

Semana Santa – godziny dopołudniowe: trybuny przygotowane na przyjęcie

To „pierwszy rząd” uczestników Semana Santa. W „drugim rzędzie” znajdują się uczestnicy, którzy po przejściu jednych  pasos , w oczekiwaniu na następne, udają się do licznych, otwartych często do rana barów i restauracji.

A niektórzy udają się tylko do barów i w taki sposób też zanurzają się w specyficznej atmosferze tygodnia.

ulica nocą, ludzie siedzą na trybunach, środkiem idzie procesja
Semana Santa – trybuny nocą

A i małe dzieci mają ulubione zabawy. Elegancko ubrane, dzierżą w dłoniach bębenki, na których akompaniują przechodzącej orkiestrze. Jedną z  ich ulubionych zabaw jest  tworzenie kulek ze stearyny. Proszą o  nią idących w procesjach. I zbierają cukierki, którymi Nazarenos chętnie je obdarowują.

kolorowy bębenek
Semana Santa – dzieci aktywnie uczestniczą w obchodach, waląc co sił w bębenki

Koniec procesji – to powrót figur do macierzystych kościołów, a dla jej uczestników okazja do wypicia kieliszka z sąsiadami – nawet małe dzieci biegają wśród tłumu do późnych godzin nocnych.

A później do domów, bo jutro następne procesje!

mężczyżni w długich szatach i kapturach na głowie, jeden ma w ręce zwiniętą chorągiew
Semana Santa – powrót do domu – wczesnym rankiem

Trzeba być przygotowanym na to, że Semana Santa, to nie tylko wydarzenie religijne.

Uczestnictwo w procesjach i wizyty w barach przenikają się nieustannie. I tak naprawdę nikt nie widzi w tym niczego złego. Dzwoniące telefony komórkowe czy krzyki i nawoływania o dużym natężeniu decybeli, nawet jeżeli w pobliżu znajduje się pasos też są normą.

Dla przeciwwagi, niektóre pasos, z figurami o szczególnym znaczeniu, można zobaczyć w absolutnej ciszy, mimo ze wokół będzie znajdowało się kilkanaście tysięcy osób.

rzeźba Chrystusa i innego mężczyzny
Semana Santa – “scenka” na pasos

Po zakończeniu procesji „w miasto” wyruszają ekipy sprzątające, albowiem ulice wyglądają jak wielkie śmietnisko. Jest to wynikiem nieodłącznie związanego z procesjami zwyczaju objadania się chipsami i innymi chrupkami, przede wszystkim zaś “pipasami” czyli pestkami słonecznika z obowiązkowym pluciem na chodnik. Zanim pojawi się procesja, na miejscu są obwoźni sprzedawcy przekąsek i jest to widok tak samo typowy jak pasos.

chodniki pokapane stearyną
Semana Santa – kolorowe chodniki za sprawą kapiącej stearyny

I tak to wygląda przez cały tydzień. Od wczesnego popołudnia do bladego świtu.

Będąc w tym okresie najlepiej jest zaopatrzyć się w specjalną mapkę z dokładnym harmonogramem przemarszu poszczególnych bractw. Dostępna w każdym hotelu, informacji turystycznej i na stronach internetowych miast.

tłum ludzi zgromadzonych wokół ołtarza z figurami świętych
Semana Santa – nieprzebrane tłumy

Pomimo, ze byłam w posiadaniu takowej, w Jerez de la Frontera, nie ominęła mnie niesamowita nocna pobudka, kiedy to procesja przechodziła o 2.30 pod moim balkonem.

Najpierw myślałam, że to senne przeżycia minionego dnia. Po wyjściu na balkon dosłownie oniemiałam z emocji i zachwytu!

postacie świętych
Semana Santa – ołtarz szczelnie wypełnia ulicę, a postacie o milimetry mijają “mój ” hotelowy balkon

Zaskakujące sytuacje

W czasie procesji procesji w Maladze, zaczęło troszkę padać. Parasole otworzyli jedynie turyści – miejscowi nie pozwolili by sobie na takie potraktowanie pasos – bo jakże to, w towarzystwie Najświętszych Postaci otwierać parasol?

Innego rodzaju zaskoczenie jest udziałem amerykańskich turystów, którzy przed przyjazdem nie zaznajomili się z tradycją Semana Santa. Przerażeniem napawają ich tłumy Ku-Klux-Klanu, wychodzące na ulice miast. Strach mija, gdy udają się do licznych barów, na kieliszeczek porto czy kufel piwa. W dodatku z darmową przekąską tapas.

Wystrój wspomnianych barów – niektórych oczywiście – jest z kolei zaskoczeniem dla wszystkich “nie Hiszpan”. Otóż, tuż obok zwisających z sufitu ogromnych udźców (szynek serrano), na ścianach ponaklejane są święte obrazki przedstawiające głównie płaczącą Marię lub Chrystusa. Niektóre bary wytapetowane są religijnymi obrazkami tego typu od podłogi po sufit! Nie przeszkadza to w żaden sposób biesiadującym godzinami.

Nawet nie trzeba być w okolicy przechodzących procesji, aby w nich uczestniczyć –  radio i telewizja transmitują je non stop, a obowiązkowym wyposażeniem każdego baru jest- włączony w tych dniach – telewizor.

wnętrze baru z włączonym telewizorem
Semana Santa – można oglądać w barze

Po niedzieli palmowej

Nie we wszystkich hiszpańskich miejscowościach odbywają się procesje, ale Niedziela Palmowa Domingo de Ramos jest świętowana w taki sam sposób w całej Hiszpanii i polega na poświęceniu palm, wykonanych najczęściej ze specjalnie suszonych liści palmowych Palmas Blancas. Tradycyjny proces przygotowania liści palmowych do wykonania palemek trwa nieraz kilka tygodni.

olbrzymie białe palmy niesione przez ludzi
Semana Santa – procesja z Palmas Blancas

Wielki Tydzień  dla wielu Hiszpan jest czasem wolnym od pracy, dzieci mają wtedy ferie świąteczne. Pozostającym w firmach gwarantuje się krótsze godziny pracy – z reguły do 14 godziny. Nawet sklepy usytuowane w ulicach, wzdłuż których będą przechodziły procesje, są zamknięte lub mają skrócone godziny pracy (nawet sieciówki) – o czym informują tabliczki na drzwiach wejściowych.

Koniec Wielkiego Tygodnia

W Wielką Niedzielę Hiszpanie, oprócz udziału w kościelnych uroczystościach, nie świętują w jakiś szczególny sposób.

Nie celebrują świątecznego śniadania, a na obiad umawiają się z rodziną lub przyjaciółmi – jak w normalną niedzielę. Poniedziałek jest normalnym dniem pracy.

plakaty z wizerunkami świętych zawieszone na bloku
Semana Santa – o minionym Wielkim Tygodniu świadczą udekorowane ulice

Banderas w Maladze

Antonio Banderas wraz z rodziną przyjeżdża co roku na Wielki Tydzień do rodzinnej Malagi w hiszpańskiej prowincji Andaluzja.  Aktor wielokrotnie wypowiadał się, iż udział w tradycyjnych przygotowaniach do wielkanocnych jest dla niego głębokim przeżyciem duchowym, daje mu pewność niezmiennych wartości, nadaje porządek i sens życiu.

aktor Antonio Banderas zadumany opiera się o srebrny ołtarz
Semana Santa – Antonio Banderas w rodzinnej Maladze foto: elmundo. es
Przydatne informacje:
  •  Warto wziąć rozkład miejsc i godzin z mapkami przebiegu procesji. Dostępne w hotelach, informacjach turystycznych, na afiszach w mieście, ogłoszeniach przy kościołach , na stronach internetowych miast. Na przykład Sewilla zamieszcza informacje na stronie: http://www.semana-santa.org/
  • W czasie Semana Santa Hiszpanie są zawsze szykownie ubrani: panowie w garniturach, kobiety w eleganckich sukienkach i szpilkach, dzieci w wyjściowych ubrankach. Wybierając się na procesje, warto pomyśleć o stroju „casual”.
dwa samochody i kobieta z nastoletnim chłopcem
Semana Santa – czy ktoś pamięta tak ubranego chłopaka? W drodze na procesję
  • Trzeba być przygotowanym na zmienną pogodę. Mimo, że w dzień jest ciepło, to po zachodzie temperatura spada nawet do kilku stopni i wtedy cieplejsze rzeczy stają się nieodzowne.
  • Jeżeli jest prawdopodobne, że będzie padać, to procesja nie odbędzie się. Figury, które miały wziąć udział w procesji, będzie można zobaczyć przystrojone w swoich kościołach.
  • Żeby z bliska przyjrzeć się figurom na pasos najlepiej pójść do południa do kościoła, zanim rzeźby wyruszą na procesje.
postacie świętych i Chrystus
Semana Santa – w kościele można przyjrzeć się rzeźbom naprawdę z bliska
  • Warto oglądać procesje w wąskich uliczkach i placach oraz podczas wyjścia i powrotu do swojego kościoła – tam panuje najbardziej magiczna atmosfera. Oczywiście, żeby znaleźć się w  pierwszym rzędzie trzeba zająć miejsce kilka godzin wcześniej. Albo zdać się na łut szczęścia! Przydaje się składane krzesełko ( do kupienia za kilka euro) – charakterystyczny przedmiot dzierżony w rękach przez licznych w tym tygodniu. Można  na nim usiąść oczekując na procesje, albo wykorzystać jako słupek, aby coś zobaczyć z dalszych rzędów. Niezapomnianym przeżyciem będzie zobaczenie procesji z góry, na przykład z balkonu.
  • Ponieważ jest to bardzo popularne i ważne dla Hiszpan święto, rezerwację hotelu należy zrobić kilka miesięcy wcześniej. Niestety,ceny pokoi są w tym czasie oczywiście wyższe nawet o 100%.Czego i ja doświadczyłam mieszkając w nieco obskurnym Residencia la Cartujaza cenę hotelu 5*!
  • Czytać informacje zamieszczone wzdłuż ulic – bo może się okazać, że jeśli zostawimy samochód w niewłaściwym miejscu, po kilku godzinach odholują go. I to bez skrupułów – pobocza ulic, którymi przechodzą procesje muszą być puste.
informacja o zakazie parkowania i żółta barierka
Semana Santa – informacje są często zamieszczone na słupach: przed zaparkowaniem koniecznie trzeba się porozglądać

Konkluzja

Niezależnie od powodu: religijnego czy poznawczego, uroczystości Wielkiego Tygodnia obchodzone na południu Hiszpanii trzeba koniecznie – chociaż raz w życiu – zobaczyć.

A poza tym okres wiosenny jest idealnym czasem do zwiedzania tej części kraju. Temperatury oscylują wokół 20 stopni Celsjusza i z reguły świeci słońce. Ja tak zrobiłam: zwiedziłam Andaluzję i w prawie każdym mieście uczestniczyłam w Semana Santa, a na koniec pobytu zaznałam słonecznych kąpieli nad morzem.

 

Zanurz się razem ze mą w uroki Andaluzji. Kliknij w linki zamieszczone poniżej, a przeniesiesz się do cudownej krainy:

  1. Trasa z Malaga do Ronda

 Malaga – pierwszy łyk andaluzyjskiego powietrza 

 Wąwóz El Chorro – mekką dla lubiących mocne wrażenia

 Kolejką na wzgórze Calamorro

 Marbella – idealne miejsce dla bogatych turystów na Costa del Sol

 Mijas Pueblo – urocze białe miasteczko

 Ronda – andaluzyjskie miasto na pół

2. Trasa z Ronda do Jerez de la Frontera

 Kadyks (Cádiz) – najstarsze miasto Europy

 Jerez de la Frontera – sherry i tańczące konie

3. Trasa z Jerez de la Frontera do Sewilla

 Tragiczna miłość w Sewilli nieopodal Hiszpańskiego Placu

 Klimatyczna Sewilla, jej legendarny symbol NO8DO i ślad pomarańczy

4. Trasa z Sewilla do Kordoba

 Katedra – Mezquita w Kordobie jeden z najbardziej imponujących budynków na świecie

5. Trasa z Kordoba do Granada

 Granada – klejnot Andaluzji, gdzie śpisz w jaskini i zatapiasz się w flamenco

 Czerwona staję się o zachodzie słońca. Ja – Alhambra w Granadzie

6. Trasa z Granada do Nerja

 Nerja – urok nadmorskiego miasteczka na Costa del Sol

 

źródło:Wikipedia, Abc de Sevilla. elmundo.es, el confidecial,Banderas El espano,

 

Podobał Ci się ten artykuł?

Zapisz się na listę i nie przegap nowych ciekawostek, porad i konkursów!